Nie ma kobiet brzydkich- Pogrom alfonsów 🧵👩

Projekt jest moją pierwszą pracą hafciarską, opartą na osobistym doświadczeniu i zainspirowaną postacią Heleny Rubinstein. Moja historia splata się tu z jej wizją kobiety, która uczyniła piękno drogą do niezależności.

W ramach projektu stworzyłam ponad dwa tysiące rysunków na podstawie fotografii z archiwów internetowych. Każdy z nich został przekształcony w haft, tworząc wielowątkową narrację złożoną z dwóch warstw. Pierwsza przedstawia sceny z historii kobiet z końca XIX i początku XX wieku: ciężką pracę robotnic w łódzkich szwalniach, tłumienie protestów podczas Rewolucji 1905 roku oraz handel kobietami. Są to obrazy przemocy ekonomicznej i ograniczonych możliwości życiowych wykonane techniką haftu maszynowego. Prace powstały na tkaninach odpowiadających tamtej epoce. Druga warstwa, widoczna przez niewielki otwór, ma charakter osobisty. Znajduje się na niej mój wizerunek, haftowany ręcznie techniką goldwork złotą nicią i naturalnymi perłami. Jest to gest wdzięczności wobec wcześniejszych pokoleń kobiet, dzięki którym mogę dziś korzystać z edukacji, rozwijać się i decydować o własnej drodze.

W Warszawie w 1905 r. Miały miejsce brutalne starcia znane jako pogrom alfonsów. Robotnicy atakowali sutenerów i domy publiczne, oskarżając ich o współpracę z carską policją i demoralizację społeczeństwa. Od 24 do 26 maja zginęło kilkanaście–kilkadziesiąt osób, setki zostały ranne, a zniszczono około 150 lokali. Najbardziej znaną organizacją sutenerów było Warszawskie Towarzystwo Wzajemnej Pomocy (Varsovia, Zwi Migdal), zajmujące się wywozem młodych kobiet z ziem polskich do domów publicznych w Ameryce Południowej. Pogrom alfonsów wpisuje się w kontekst rewolucyjnego chaosu początku XX wieku, łączącego walkę robotników z przestępczością oraz represjami władz carskich.

Zestawiam to ze swoim wizerunkiem kobiety wolnej, decydującej sama o swoim losie, pielęgnującej i dbającej o swoje zdrowie cielesne i mentalne.

Całość projektu składa się z 8 prac hafciarskich opowiadających o losach kobiet.

Wymiary: 120 x 80 cm
Materiał: pierwsza warstwa: wełna Loro Piana. Druga warstwa: welur, perły (autentyczne, hodowlane), haft techniką goldwork (nici metalizowane).

Zdjęcia: Wojciech Radzki

Projekt powstał dzięki wsparciu Daniila Revkovskiego i został sfinansowany z programu stypendialnego „Młoda Polska” Narodowego Centrum Kultury (Polska).

Kolejne prace na stronie wkrótce.