Nie ma kobiet brzydkich – Rewolucja 1905 🧵👩

Projekt jest moją pierwszą pracą hafciarską, opartą na osobistym doświadczeniu i zainspirowaną postacią Heleny Rubinstein. Moja historia splata się tu z jej wizją kobiety, która uczyniła piękno drogą do niezależności.

W ramach projektu stworzyłam ponad dwa tysiące rysunków na podstawie fotografii z archiwów internetowych. Każdy z nich przekształciłam w haft, budując wielowątkową narrację złożoną z dwóch warstw.

Pierwsza z nich przedstawia sceny z historii kobiet z końca XIX i początku XX wieku: ciężką pracę robotnic w łódzkich szwalniach, tłumienie protestów podczas Rewolucji 1905 roku, a także handel kobietami prowadzony przez zorganizowane siatki sutenerskie, takie jak działająca w Warszawie organizacja Zwi Migdal, która wywoziła młode kobiety do domów publicznych w Ameryce Południowej. To obrazy przemocy ekonomicznej, wyzysku i zawężonych możliwości życiowych, z którymi kobiety musiały się wtedy mierzyć. Wyhaftowałam je techniką maszynową na tkaninach nawiązujących do materiałów używanych w tamtej epoce, jakby sama faktura płótna mogła nieść w sobie ślad tamtego czasu.

Druga warstwa, widoczna przez niewielki otwór, ma charakter znacznie bardziej osobisty. To mój własny wizerunek, wyhaftowany ręcznie techniką goldwork, złotą nicią i naturalnymi perłami. To mój gest wdzięczności wobec wcześniejszych pokoleń kobiet, których cierpienie i walka umożliwiły mi to, co dziś traktuję niemal jako oczywistość: dostęp do edukacji, możliwość rozwoju i prawo do samodzielnego decydowania o własnym życiu.

Całość projektu składa się z 8 prac hafciarskich opowiadających o losach kobiet.

Wymiary: 120 x 80 cm
Materiał: Pierwsza warstwa: materiał archiwalny – len. Druga warstwa: wełna, perły (autentyczne, hodowlane), haft techniką goldwork (nici metalizowane).

Zdjęcia: Wojciech Radzki

Projekt powstał dzięki wsparciu Daniila Revkovskiego i został sfinansowany z programu stypendialnego „Młoda Polska” Narodowego Centrum Kultury (Polska).

Kolejne prace na stronie wkrótce.