Nie ma kobiet brzydkich – Włókniarki 🧵👩

2026

Projekt jest moją pierwszą pracą hafciarską, opartą na osobistym doświadczeniu i zainspirowaną postacią Heleny Rubinstein. Moja historia splata się tu z jej wizją kobiety, która uczyniła piękno drogą do niezależności.

W ramach projektu stworzyłam ponad dwa tysiące rysunków na podstawie fotografii z archiwów internetowych. Każdy z nich został przekształcony w haft, tworząc wielowątkową narrację złożoną z dwóch warstw. Pierwsza przedstawia sceny z historii kobiet z końca XIX i początku XX wieku: ciężką pracę robotnic w łódzkich szwalniach, tłumienie protestów podczas Rewolucji 1905 roku oraz handel kobietami. Są to obrazy przemocy ekonomicznej i ograniczonych możliwości życiowych wykonane techniką haftu maszynowego. Prace powstały na tkaninach charakterystycznych dla tamtej epoki. Druga warstwa, widoczna przez niewielki otwór, ma charakter osobisty. Znajduje się na niej mój wizerunek, haftowany ręcznie techniką goldwork złotą nicią i naturalnymi perłami. Jest to gest wdzięczności wobec wcześniejszych pokoleń kobiet, dzięki którym mogę dziś korzystać z edukacji, rozwijać się i decydować o własnej drodze.

Pierwsza praca odnosi się do ciężkiej pracy kobiet w łódzkich szwalniach w końcu XIX wieku i na początku XX wieku: wielogodzinnej pracy w hałasie, fizycznego bólu oraz wyczerpania, a także seksualnego wykorzystywania. Kobiety pracowały w trudnych warunkach, często pozbawione możliwości decydowania o własnym życiu. Druga warstwa ma charakter osobisty – pojawiam się w niej jako osoba wdzięczna za możliwość edukacji artystycznej i wsparcia rodziców, dzięki którym mogłam się rozwijać, nie stając przed wyborem między nauką a pracą artystyczną a koniecznością natychmiastowej pracy zarobkowej.

Całość projektu składa się z 8 prac hafciarskich opowiadających o losach kobiet.

Wymiary: 200×105 cm
Materiał: Pierwsza warstwa: materiał archiwalny ( wełna & włókno konopne). Druga warstwa: kaszmir, perły ( autentyczne, hodowlane), haft techniką goldwork (nici metalizowane).

Zdjęcia: Wojciech Radzki

 

Projekt powstał dzięki wsparciu Daniila Revkovskiego i został sfinansowany z programu stypendialnego „Młoda Polska” Narodowego Centrum Kultury (Polska).

 

Kolejne prace na stronie wkrótce.